19 Şubat 2013 Salı

Ayrılık Hikayesi

Nasıl koptu? Yaktı, acıttı, sızı oldu... Düştü yerlere, uçtu savruldu rüzgar oldu... Gözüktü bir fere işaret oldu... Ne veda etti, ne hoşçakal dedi... Ayrıldı öylece, ağır ağır yavaşça değdi yere... Aydınlığı değdi geceye, beyazı örtüldü güne... Işık desem değil, parıltı desem değil... Bir hüzünlü veda hikayesi gibi, biraz buruk, biraz soğuk... Oysa üşümedi... Az yandı canı, can mı? Demeli, efsunlu ruh mu? Bilinemedi... Sessizlikten oluşan büyülü bir ses gibi... Dinleyen duyabilir, hisseden görebilir, kalp kulağı, gönül gözü ile... Bir saflığı vardı iyilikten inşaa edilen... Bir yumuşaklığı vardı, dokunulduğunda yokmuş gibi şaşırtan... Nasılda koptu beyaz tüy meleğin kanadından?

Dilek Afiyon Avcı

8 yorum:

  1. o meleklerin kanatların kopan tüyler nasıl da yakıyor insanın canını.
    güzel ifade etmişsin ayrılık acısını.
    yüreğine sağlık.
    sevgilerimle

    YanıtlaSil
  2. Ne kadar güzel bir yazı olmuş,içe işliyor..

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Teşekkürler :))) Güzelliklerle kal...

      Sil
  3. Dileğim?
    İnsanın canını acıtan hüzünlendiren sözler.
    Bir o kadar da naif ve düşündüren.
    Yüreğine sağlık bu yönünü bilmiyordum, ne güzel böyle yazabilmek.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. haklısın Aslım eskiden daha fazla yazardım... teşekkürler güzel sözlere... :)

      Sil
  4. Sevgili Dilek, meleğin kanadı mı koptuu, yoksa benim içimden birşeyler mii? O kadar yani, o kadar diyorum, kısa hoş ve gerçekten birşeyler hissettiren.. Sevgiler canım..

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Canım Handan'cığım duygulanman hoşuma gitti... :) her insan yüreğinin bir köşesinde böyle bir hikaye taşır aslında... teşekkür... :)

      Sil

Değerli Düşünceleriniz İçin Teşekkürler...